Pliki w prawdziwym projekcie

Otwórz folder dowolnego prawdziwego projektu LaTeX po kompilacji, a znajdziesz znacznie więcej plików, niż napisałeś. Zaskakuje to większość początkujących, a strach przed usunięciem niewłaściwej rzeczy powoduje, że foldery są zaśmiecone na zawsze. Rozróżnienie, które wyjaśnia sprawę: niektóre pliki są źródłami, które edytujesz, niektóre są stylami dostarczanymi przez szablon lub pakiet, a reszta jest generowaną przestrzenią bazową, którą kompilator odtwarza przy każdym uruchomieniu.

Pliki, które piszesz

Twoje pliki .tex zawierają właściwy dokument: tekst, sekcje, rysunki i dane matematyczne. Plik .bib to baza danych bibliograficznych, w której znajduje się jeden wpis na artykuł lub książkę, którą możesz cytować; możesz go utrzymywać ręcznie lub eksportować za pomocą menedżera referencji, takiego jak Zotero. Są to pliki, które warto wykonać kopię zapasową i poddać kontroli wersji, ponieważ wszystko inne można z nich odbudować.

Pliki, które otrzymasz od szablonu

Plik .cls definiuje klasę dokumentu, czyli rzecz, którą nadajesz w \documentclass{...}. Czasopisma i konferencje wysyłają swoje własne, więc każde zgłoszenie wygląda identycznie i prawie nigdy go nie edytujesz. Plik .sty to pakiet: makra i ustawienia wielokrotnego użytku załadowane za pomocą \usepackage. Sam napiszesz taki tylko wtedy, gdy będziesz chciał udostępnić niestandardowe polecenia w kilku dokumentach. Plik .bst opisuje styl cytowania BibTeX-a i zwykle jest po prostu przesyłany do miejsca wydarzenia.

Pliki tworzone przez kompilator

Plik .aux przechowuje dane odsyłaczy i cytatów pomiędzy przebiegami kompilacji; nigdy go nie edytuj i możesz go usunąć, ponieważ następna kompilacja przepisze go. Plik .log rejestruje wszystko, co zrobił kompilator i warto go otwierać tylko wtedy, gdy coś pójdzie nie tak. Plik .pdf to plik wyjściowy, który faktycznie chciałeś.

Układ projektu, który się skaluje

paper/
 main.tex
 chapters/
 figures/
 refs.bib

Jeden plik „main.tex” na najwyższym poziomie pełni funkcję punktu wejścia, rozdziały znajdują się w osobnych folderach i są przeciągane za pomocą plików „\input” lub „\include”, obrazy umieszczane są w „figures/”, a bibliografia pozostaje w jednym „refs.bib”. Ten układ można łatwo dostosować, niezależnie od tego, czy projekt jest czterostronicowym artykułem, czy tezą. Podzielone pliki rozdziałów pokazuje, jak poszczególne elementy się łączą.

Jeśli używasz Gita, dodaj *.aux, *.log i inne wygenerowane pliki do .gitignore, aby Twoja historia śledziła tylko prawdziwe źródło. Projekty Oleafly to zwykłe foldery na dysku, więc ta rada ma tam zastosowanie bez zmian. Najczęstszym błędem jest błąd odwrotny: podczas polowania na dziwny błąd kompilacji, usunięcie plików .aux jest często rozwiązaniem, ponieważ przestarzały plik z uszkodzonego uruchomienia może zatruć każdą następną kompilację.