Stół wyglądający jak papierowy stół

Tabele w LaTeX-ie wykorzystują dwa zagnieżdżone środowiska z różnymi zadaniami. Wewnętrzna „tabela” buduje siatkę komórek. Zewnętrzna „tabela” czyni tę siatkę pływającą, więc może zawierać liczbę, podpis i etykietę, dzięki czemu LaTeX może umieścić ją tam, gdzie jest miejsce na stronie. Dodaj pakiet booktabs dla linii poziomych, a wynik będzie wyglądał jak tabela z opublikowanej pracy, a nie zrzut ekranu arkusza kalkulacyjnego.

\usepackage{booktabs}
\begin{table}[htbp]
 \centering
 \caption{Results on the test set.}
 \label{tab:results}
 \begin{tabular}{lcc}
 \toprule
 Model & Acc. & F1 \\
 \midrule
 Baseline & 0.81 & 0.79 \\
 Ours & 0.87 & 0.86 \\
 \bottomrule
 \end{tabular}
\end{table}

Środowisko zewnętrzne

Argument [htbp] wskazuje, gdzie LaTeX może umieścić element zmiennoprzecinkowy: tutaj, w tekście, na górze strony, na dole lub na osobnej stronie elementów zmiennoprzecinkowych. Próbuje je w tej kolejności, a przyznanie wszystkich czterech zapobiega daleko odsunięciu się stołu; mechanikę wyjaśniono w gdzie faktycznie lądują pływaki. \centring centruje siatkę w poziomie. \caption drukuje numerowany podpis i, zgodnie z konwencją, podpisy tabel znajdują się nad tabelą, w przeciwieństwie do podpisów rysunków, które znajdują się poniżej. \label musi nastąpić po \caption, ponieważ etykieta rejestruje ostatnio wydany numer, zgodnie z opisem w podpisach i etykietach. Po umieszczeniu etykiety Table~\ref{tab:results} w tekście zawsze wyświetla właściwą liczbę.

Wewnętrzna siatka

{lcc} po \begin{tabular} deklaruje jedną kolumnę na literę: l jest wyrównane do lewej, c jest wyśrodkowane, a r będzie wyrównane do prawej. Trzy litery oznaczają trzy kolumny, a każdy wiersz musi zawierać dokładnie tyle komórek. W wierszu znak „&” oddziela komórki, a znak „\” kończy wiersz. Kolumny tekstowe zwykle najlepiej czytać z wyrównaniem do lewej strony, natomiast krótkie kolumny liczbowe są zwykle wyśrodkowane.

Te trzy reguły pochodzą z zakładek książkowych. \toprule otwiera tabelę, \midrule oddziela wiersz nagłówka od danych, a \bottomrule zamyka go. Zastępują one zwykłe polecenie \hline i mają odpowiednio dostrojone odstępy powyżej i poniżej, co w dużej mierze powoduje, że tabela wygląda na profesjonalnie ustawioną. Żadnych pionowych linii i żadnej reguły między wierszami danych: styl „booktabs” celowo pomija oba. Uzasadnienie przedstawiono w tabelach z trzema regułami.

Uwagi praktyczne

Najczęstsze błędy początkujących to niedopasowanie liczby separatorów & do zadeklarowanych kolumn oraz zapomniane \\ na końcu wiersza, co powoduje mylące komunikaty o błędach wskazujące następny wiersz. Jeśli nie chcesz liczyć komórek ręcznie, zbuduj siatkę wizualnie za pomocą generatora tabel i wklej wynik do swojego dokumentu.