Podkreślenie bez walki z czcionką

Nacisk w LaTeX-ie pochodzi z małego zestawu poleceń, z których każde przyjmuje tekst, którego dotyczy problem, jako argument w nawiasach klamrowych. LaTeX oddziela dwa pomysły, które łączy większość edytorów tekstu: zastosowanie określonego kroju pisma i zaznaczenie zakresu zgodnie z podkreśleniem. Wiedza o tym, które polecenie wykonuje, zapewnia spójność dokumentów w przypadku zmiany stylów.

\textbf{bold}
\textit{italic}
\emph{emphasis} % preferred in running text
\underline{avoid} % rarely used in body text
\texttt{monospace}
\textsc{Small Caps}

Polecenia

\textbf ustawia pogrubienie, standardowe traktowanie silnego podkreślenia i słów kluczowych w definicjach. \textit bezpośrednio ustawia kursywę. \texttt przełącza na czcionkę maszynową o stałej szerokości, konwencję nazw plików, poleceń i identyfikatorów kodu w bieżącym tekście. \textsc ustawia kapitaliki, typowe dla nazwisk autorów w bibliografiach i dla akronimów, które w innym przypadku dominowałyby w wierszu tekstu.

\podkreślenie istnieje, ale zasługuje na komentarz w przykładzie. Podkreślenie zastępuje kursywę w epoce maszyn do pisania, a w LaTeX-ie ma również problem mechaniczny: podkreślony tekst jest umieszczany w ramce, więc nie może przerywać linii, a długo podkreślona fraza przekracza margines. W typografii drukowanej kursywa pełni funkcję podkreślania.

Polecenia zagnieżdżają się, więc \textbf{\textit{bold italic}} łączy oba, gdy czcionka udostępnia twarz.

Dlaczego \emf

\emph oznacza znaczenie, a nie wygląd: mówi „podkreśl to” i pozwala kontekstowi zdecydować, jak to zrobić. W tekście pionowym drukuje kursywę. Wewnątrz tekstu, który jest już zapisany kursywą, zostaje on ponownie ustawiony pionowo, dzięki czemu podkreślenie w obrębie podkreślenia pozostaje widoczne. Zakodowane na stałe „\textit” w tekście kursywą po prostu pozostaje kursywą, a wewnętrzne podkreślenie znika. Zaznaczanie zamiaru procentuje również później. Klasa lub pakiet może na nowo zdefiniować wygląd wyróżnienia w jednym miejscu, bez konieczności wprowadzania zmian w całym dokumencie.

Praktyczna zasada: używaj \emph dla podkreślenia nacisku w prozie, a \textit rezerwuj dla rzeczy, które tradycyjnie pisane są kursywą niezależnie od kontekstu, takich jak tytuły książek, zwroty obce i nazwy gatunków.

Granice i nawyki

Wszystkie te polecenia działają w trybie tekstowym i niewłaściwie zachowują się w formułach. Pogrubione symbole matematyczne wymagają \mathbf lub \boldsymbol, ujętych w bold math. Powstrzymaj się od nakładania nacisków, bo gdy wszystko jest odważne, nic się nie wyróżnia. Twórz nagłówki za pomocą poleceń strukturalnych, takich jak \sekcja, a nie ręcznego pogrubienia, ponieważ struktura zasila również spis treści i zakładki PDF. Większy i mniejszy typ podaje ten sam argument w przypadku rozmiarów czcionek.