Wszystko powyżej zaczyna się{dokument}

Wszystko pomiędzy \documentclass{...} i \begin{document} jest preambułą. Nie generuje widocznego tekstu. Konfiguruje przebieg. Czcionki, marginesy, pakiety, niestandardowe polecenia i metadane dokumentu znajdują się tutaj, dlatego preambuła dojrzałego artykułu jest często dłuższa niż jej wprowadzenie. Kiedy już wiesz, co robi każda linia, skopiowany szablon przestaje być magiczny i staje się listą kontrolną.

Anatomia

\documentclass[11pt,a4paper]{article}

\usepackage[utf8]{inputenc}
\usepackage[T1]{fontenc}
\usepackage[margin=1in]{geometry}
\usepackage{amsmath,amssymb}
\usepackage{graphicx,booktabs}
\usepackage{hyperref} % load late

\title{Title}
\author{You}
\date{\today}

Opcje w \documentclass ustawiają globalne wartości domyślne: 11pt to podstawowy rozmiar czcionki, od którego skalowane są wszystkie inne elementy, a a4paper określa rozmiar papieru. Dwie linie kodowania są towarzyszami historycznymi: „inputenc” informuje silnik, że plik źródłowy to UTF-8, a „fontenc” wybiera kodowanie czcionek, tak aby znaki akcentowane były prawdziwymi glifami, a nie złożonymi. Obecny LaTeX zakłada już wprowadzanie danych w formacie UTF-8, więc w nowych dokumentach te linie będą pomijane, ale są one nieszkodliwe i szablony zachowują je ze względu na kompatybilność.

Środkowy blok ładuje pakiety możliwości. geometry ustawia marginesy w jednej opcji, amsmath i amssymb zapewniają środowiska matematyczne i symbole potrzebne prawie każdemu dokumentowi technicznemu, graphicx umożliwia \includegraphics dla rysunków, a booktabs zapewnia reguły, które sprawiają, że tabele wyglądają profesjonalnie. Wreszcie, hyperref umożliwia kliknięcie odnośników i cytatów i jest celowo ładowane jako ostatnie, ponieważ na nowo definiuje wewnętrzne elementy wielu innych pakietów.

Linie \title, \author i \date przechowują jedynie metadane. Nic nie zostanie wydrukowane, dopóki w ciele nie pojawi się \maketitle, dlatego w ogóle mogą one znajdować się w preambule.

Praktyczne zasady

Kilka nawyków utrzymuje preambuły w zdrowiu. Załaduj jedną paczkę na zadanie i unikaj układania paczek w stosy, które walczą na tym samym terytorium, na przykład na dwa sposoby ustalania marginesów. Zachowaj hyperref na końcu, z kilkoma udokumentowanymi wyjątkami, takimi jak sprytny, który musi nastąpić po nim. Umieść opcje obejmujące cały dokument w opcjach klasy, zamiast je rozpraszać, więc 11pt lub twocolumn jest deklarowane raz, gdzie każdy może je zobaczyć. A kiedy niestandardowe makra przerosną kilka wierszy, przenieś je do pliku .sty, aby wiele dokumentów mogło mieć ten sam zestaw definicji.

Najbardziej użyteczna dyscyplina jest negatywna: jeśli nie wiesz, dlaczego znajduje się tam linia preambuły, dowiedz się, zanim Twój dokument będzie od niej zależał. Skopiowane preambuły gromadzą martwe linie, a martwe linie są miejscem, w którym ukrywają się konflikty pakietów. Zobacz także szkielet dokumentu i porównanie silników.