Z klucza .bib do cytatu w tekście

Cytowanie źródła w LaTeX-ie składa się z dwóch elementów: bazy danych w postaci zwykłego tekstu, która raz opisuje każdą pracę, oraz polecenia „\cite” w dokumencie, które wskazuje wpis za pomocą jego klucza. LaTeX numeruje cytaty, formatuje listę referencyjną i utrzymuje wszystko w spójności, gdy zmieniasz kolejność sekcji lub dodajesz źródła. Nigdy nie wpisujesz ręcznie „[12]” i nigdy sam niczego nie przenumerujesz.

Polecenia w dokumencie

See \cite{knuth84} for the original discussion.

\bibliographystyle{plain}
\bibliography{refs} % refs.bib

\cite{knuth84} wstawia znacznik w tekście tam, gdzie należy cytat. Resztę wykonują dwa polecenia na dole: \bibliographystyle{plain} wybiera sposób formatowania cytatów i odnośników, a \bibliography{refs} nadaje nazwę plikowi bazy danych (bez rozszerzenia .bib) i zaznacza miejsce, w którym powinna zostać wydrukowana lista bibliograficzna, zwykle tuż przed \end{document}. Na liście pojawiają się tylko źródła, które faktycznie cytujesz.

Wpis w bazie danych

@article{knuth84,
 author = {Knuth, Donald E.},
 title = {Literate Programming},
 journal = {The Computer Journal},
 year = {1984}
}

Znajduje się on w refs.bib, oddzielnym pliku obok main.tex. Słowo po @ to typ wpisu, knuth84 to klucz cytatu, a reszta to pola, których styl używa do zbudowania sformatowanego odniesienia. Klucz jest jedynym łączem pomiędzy dwoma plikami, dlatego musi dokładnie odpowiadać argumentowi \cite, łącznie z wielkimi literami. Za pomocą walidatora BibTeX możesz sprawdzić całą bazę danych pod kątem brakujących pól i źle sformułowanych wpisów.

Dlaczego jedna kompilacja nie wystarczy

Bibliografię buduje oddzielny program. Przy pierwszym przebiegu LaTeX dokument zapisuje listę cytowanych kluczy do pliku pomocniczego. Następnie program bibtex' odczytuje tę listę, pobiera pasujące wpisy z refs.bib` i formatuje je. Dwa kolejne przebiegi LaTeX-a złóż wynik z powrotem i rozwiąż znaczniki w tekście. Oleafly uruchamia ten pełny cykl przy każdej kompilacji. Jeśli tworzysz ręcznie i pomijasz środkowy krok, cytaty pojawiają się jako pogrubione znaki zapytania; zobacz Usuwanie tajemniczych znaków cytowań, kiedy to nastąpi.

Dokąd stąd iść

Pojedynczy plik .bib może służyć do każdej napisanej przez Ciebie pracy, dlatego opłaca się ją budować ostrożnie. Stwórz trwały plik .bib obejmuje typy wpisów, wymagane pola i klucze, które przetrwają dekadę. Jeśli obiekt chce zmienić wygląd, zmieniasz jedną linię, a nie jakiekolwiek wpisy, jak wyjaśniono w Liczba, rok autora, style czasopisma.