Nagłówki o tym samym numerze

W edytorze tekstu numerujesz nagłówki ręcznie i zmieniasz je ręcznie za każdym razem, gdy je przenosisz. LaTeX nie pozwala na to. Deklarujesz, czym jest każdy nagłówek, sekcja, podsekcja lub rozdział, a numeracja załatwia się sama. Wstaw nową sekcję w środku dokumentu, a przy następnej kompilacji zmieniona zostanie numeracja wszystkiego po niej, razem z każdym odsyłaczem i każdym wpisem spisu treści, który na nią wskazuje.

Hierarchia

\part{...} % book
\chapter{...} % report/book
\section{...}
\subsection{...}
\subsubsection{...}
\paragraph{...}

Polecenia te tworzą stałą drabinę. \Sekcja jest głównym narzędziem klasy artykuł, a pod nią zagnieżdżone są \podsekcja i \podsekcja. \chapter istnieje tylko w klasach report i book, dlatego wklejanie rozdziałów pracy do szablonu artykułu kończy się niepowodzeniem przy niezdefiniowanej sekwencji sterującej. „\część” znajduje się nad rozdziałami i jest rzadkością poza długimi książkami. \paragraph jest dziwny: tworzy pogrubiony nagłówek w tym samym wierszu, co następujący tekst, a nie nagłówek w osobnym wierszu, co zaskakuje prawie wszystkich za pierwszym razem.

Każde polecenie bierze tekst nagłówka w nawiasach klamrowych, drukuje go czcionką i rozmiarem wybranym przez klasę, numeruje go i zapisuje, aby \tableofcontents mógł go później znaleźć. Nigdy nie stylizujesz nagłówków bezpośrednio. Jeśli chcesz mieć różne czcionki nagłówków, jest to decyzja dotycząca całego dokumentu podjęta w preambule.

Pomijanie liczb

Formularze oznaczone gwiazdką pomijają liczby: \section*{Podziękowania}. Gwiazdka sprawia również, że nagłówek jest poza spisem treści i całkowicie poza kolejnością numeracji, więc następująca po nim sekcja jest kontynuowana tak, jakby nagłówka oznaczonego gwiazdką w ogóle nie było. To jest dokładnie to, czego oczekujesz od podziękowań, przedmowy lub samodzielnego zakończenia w krótkim artykule. Jeśli sekcja oznaczona gwiazdką nadal powinna pojawiać się w spisie treści, w [lekcji ze spisu treści] (/learn/table-of-content/) znajdziesz jednowierszowe rozwiązanie.

Kontrolowanie głębokości numeracji

\setcounter{secnumdepth}{2}
\setcounter{tocdepth}{2}

secnum głębokość decyduje o tym, jak głęboka będzie numeracja. W artykuł sekcje mają poziom 1, podsekcje poziom 2, a podsekcje poziom 3, zatem ustawienie licznika na 2 liczby sekcji i podsekcji pozostawia nagłówki podrozdziałów nienumerowane przy zachowaniu ich formatowania. „tocgłębi” to ten sam pomysł w przypadku spisu treści: kontroluje głębokość spisu treści, niezależnie od tego, co zostanie ponumerowane na stronie. Obydwa wiersze należą do preambuły.

Częstym błędem jest pomijanie poziomów, na przykład przeskakiwanie z „\sekcji” bezpośrednio do „\podsekcji”, ponieważ podoba Ci się mniejszy nagłówek. Numeracja nadal działa, ale daje dziwne wyniki, takie jak „1.0.1”, a czytelnicy tracą orientację w strukturze. Wybierz poziomy nagłówków pod kątem znaczenia i pozwól klasie zająć się wyglądem. Jeśli nie masz pewności, jak szkielet dokumentu pasuje do siebie, przeanalizujemy to w lekcji dotyczącej szkieletu dokumentu.