Ułożone współczynniki, które pozostają czytelne

Ułamki są pierwszym miejscem, w którym dane wyjściowe LaTeX-a wyraźnie przewyższają edytor tekstu: prawdziwy licznik i mianownik ułożony w stos z regułą pomiędzy nimi, dobraną tak, aby pasowała do otaczającej matematyki. Podstawowym poleceniem jest \frac. Liczy się to, jak zmienia się jego rozmiar w zależności od kontekstu i jak to zmienić, gdy automatyczny wybór pogarsza czytelność.

frac, dfrac, tfrac

\frac{a}{b} % default
\dfrac{a}{b} % display-style even inline
\tfrac{a}{b} % text-style in display

\frac{a}{b} pobiera dwa argumenty w nawiasach klamrowych, najpierw licznik, potem mianownik, i składa je ułożone na linijce poziomej. Jego rozmiar zależy od kontekstu. W matematyce wyświetlania (wewnątrz \[ ... \] lub w środowisku równania) ułamek jest ustawiany w pełnym rozmiarze. W matematyce wbudowanej (wewnątrz $ ... $) jest on mniejszy i bardziej zwarty, więc nie powoduje rozsunięcia linii akapitu.

Czasami chcesz to zastąpić. \dfrac, z amsmath, wymusza styl wyświetlania: pełnowymiarowy ułamek skumulowany nawet w środku zdania. Używaj go oszczędnie, ponieważ wysoki ułamek w linii rozciąga odstępy między wierszami wokół niego. \tfrac jest odwrotnie: wymusza styl małego tekstu nawet w matematyce wyświetlanej, co jest przydatne w przypadku prostych współczynników, takich jak połowa przed dużym wyrażeniem, gdzie pełnowymiarowy stos przyciągałby zbyt wiele uwagi.

Obydwa argumenty mogą zawierać dowolną matematykę, łącznie z innymi ułamkami: \frac{1}{1 + \frac{1}{x}} gniazd, a LaTeX automatycznie zmniejsza ułamek wewnętrzny. Kiedy jednak zagnieżdżanie staje się głębokie, istnieje lepsze narzędzie.

Ciągłe ułamki

a_0 + \cfrac{1}{a_1 + \cfrac{1}{a_2}}

Zagnieżdżone zmniejszanie \frac na każdym poziomie, więc na trzecim piętrze ułamka ciągłego cyfry są ledwo czytelne. \cfrac, również z amsmath, utrzymuje każdy poziom w pełnym rozmiarze i wyrównuje liczniki, co jest akceptowanym sposobem składowania ułamków ciągłych. Możesz przekazać opcjonalną pozycję \cfrac[l]{1}{...}, aby przesunąć licznik w lewo zamiast go wyśrodkować.

Praktyczny osąd

Wszystkie \dfrac, \tfrac i \cfrac wymagają \usepackage{amsmath} w preambule; zwykły \frac działa bez niego. Jeśli w \dfrac pojawi się komunikat „Niezdefiniowana sekwencja kontrolna”, oznacza to, że brakuje linii pakietu.

W przypadku tekstu wbudowanego czasami forma ukośna jest po prostu bardziej czytelna niż ułamek skumulowany: pisanie „(a/b)” lub „a/b” pozwala zachować równą wysokość linii i czytać dobrze w przypadku prostych proporcji. Dobrą zasadą jest układanie ułamków w stos w matematyce wyświetlanej, gdzie jest miejsce w pionie, i preferowanie ukośnika w wierszu, chyba że ułamek jest punktem zdania. Wpisz akapit w obie strony na żywym placu zabaw i porównaj; różnica w odstępach między wierszami jest natychmiast widoczna. Jeśli ograniczniki matematyczne, takie jak $ i \[, są nadal nieznane, zacznij od podstawy trybu matematycznego.